هفته 26 روز پنجم

کم کم دارم به پایان 26 امین هفته بارداری می رسم.

سه قلوها حسابی خودنمایی می کنند و تحرک را برایم سخت کرده اند.خیلی هم سخت.

من که انقدر نگران گذران ایام استراحت مطلق بودم، الان متوجه شده ام که واقعا جز استراحت توان هیچ کاری را ندارم.

بلند شدن به قدری سخت شده است که تا دستشویی رفتن هم مثل شکنجه می ماند.

این وسط به دخترم ضحی خیلی بیشتر سخت می گذرد:

بحران کلاس اولی بودن

بحران اضافه شدن سه نی نی به یکباره و پایان سلطنت بلا منازعش

بحران بیمار بودن من و ناتوانی ام در حمایت های همیشگی

پ.ن: کاش تو بارداری اخلاق مادر عین آدم بود